خدمات تلفن همراه تبیان

نهج البلاغه تبیان - خطبه : 137 - درباره طلحه و زبیر - ترجمه استاد دشتی


(در باره طلحه و زبیر در سال 36-هجرى در آستانه جنگ فرمود)
1-شناسایى طلحه و زبیر:
به خدا سوگند (طلحه و زبیر) و پیروانشان، نه منکرى در کارهاى من سراغ دارند که برابر آن بایستند، و نه میان من و خودشان راه انصاف پیمودند. آنها حقّى را مى طلبند که خود ترک کرده اند، و انتقام خونى را مى خواهند که خود ریخته اند.  اگر من در ریختن این خون شریکشان بودم آنها نیز از آن سهمى دارند، و اگر خودشان تنها این خون را ریخته اند، باید از خود انتقام بگیرند. اولین مرحله عدالت آن که خود را محکوم کنند، همانا آگاهى و حقیقت بینى، با من همراه است، نه حق را از خود پوشیده داشته ام و نه بر من پوشیده بود، همانا ناکثین (اصحاب جمل) گروهى سرکش و ستمگرند، خشم و کینه، و زهر عقرب،  و شبهاتى چون شب ظلمانى در دلهایشان وجود دارد. در حالى که حقیقت پدیدار و باطل ریشه کن شده،
 ص 257
و زبانش از حرکت بر ضد حق فرومانده است. به خدا سوگند، حوضى برایشان پر از آب نمایم که تنها خود بتوانم آبش را بیرون کشم، به گونه اى که از آب آن سیراب برنگردند، و پس از آن از هیچ گودالى آب ننوشند (یعنى نقشه اى براى آنان طرح کنم که راه فرار نداشته باشند)
2-وصف بیعت بى همانند
(شما مردم) براى بیعت کردن، به سوى من روى آوردید، همانند مادران تازه زاییده که به طرف بچّه هاى خود مى شتابند. و پیاپى فریاد کشیدید، بیعت بیعت من دستان خویش فروبستم، اما شما به اصرار آن را گشودید، من از دست دراز کردن، سرباز زدم، و شما دستم را کشیدید.
3-شکوه از طلحه و زبیر
خدایا طلحه و زبیر پیوند مرا گسستند، بر من ستم کرده و بیعت مرا شکستند، و مردم را براى جنگ با من شوراندند، خدایا آنچه را بستند تو بگشا، و آنچه را محکم رشته اند پایدار مفرما، و آرزوهایى که براى آن تلاش مى کنند بر باد ده من پیش از جنگ از آنها خواستم تا باز گردند، و تا هنگام آغاز نبرد انتظارشان را مى کشیدم، لکن آنها به نعمت پشت پا زدند و بر سینه عافیت دست رد گذاردند.


با متن عربی بزرگتر کوچکتر 
نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 143





جستجو فراز بعد فراز قبل 

در باره ما   |  تماس با ما  |   نظرخواهی

دفتر خدمات ویژه تبیان
مراجعه: 1,678,503,457