خدمات تلفن همراه تبیان

نهج البلاغه تبیان - خطبه : 140 - پرهیز دادن از غیبت و بدگویی - ترجمه استاد دشتی


 (در نهى از عیب جوئى مردم ایراد کرد)

 

به کسانى که گناه ندارند، و از سلامت دین برخوردارند، رواست که به گناهکاران ترحّم کنند، و شکر این نعمت گزارند، که شکرگزارى آنان را از عیب جویى دیگران باز دارد، چرا و چگونه آن عیب جو، عیب برادر خویش گوید و او را به بلایى که گرفتار است سرزنش مى کند آیا به خاطر ندارد که خدا چگونه او را بخشید و گناهان او را پرده پوشى فرمود چگونه دیگرى را بر گناهى سرزنش مى کند که همانند آن را مرتکب شده یا گناه دیگرى انجام داده که از آن بزرگ تر است به خدا سوگند گر چه خدا را در گناهان بزرگ عصیان نکرده و تنها گناه کوچک مرتکب شده باشد، اما جرأت او بر عیب جویى از مردم، خود گناه بزرگ ترى است. اى بنده خدا، در گفتن عیب کسى شتاب مکن، شاید خدایش بخشیده باشد، و بر گناهان کوچک خود ایمن مباش، شاید براى آنها کیفر داده شوى پس هر کدام از شما که به عیب کسى آگاه است، به خاطر آنچه که از عیب خود مى داند باید از عیب جویى دیگران خود دارى کند،
 ص 261
و شکر گزارى از عیوبى که پاک است او را مشغول دارد از اینکه دیگران را بیازارد.


با متن عربی بزرگتر کوچکتر 
نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 145 نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 146





جستجو فراز بعد فراز قبل 

در باره ما   |  تماس با ما  |   نظرخواهی

دفتر خدمات ویژه تبیان
مراجعه: 1,675,055,169