خدمات تلفن همراه تبیان

نهج البلاغه تبیان - خطبه : 222 - بیان صفات اهل ذکر پس از تلاوت رجال لا تلهیهم - ترجمه استاد دشتی


(به هنگام تلاوت آیه 37-سوره نور، «و صبح و شام در آن خانه ها تسبیح مى گویند، مردانى که نه تجارت و نه معامله اى آنها را از یاد خدا و بر پا داشتن یاد خدا غافل نمى کند»، فرمود:)
 ص 455
1-ارزش یاد خدا
همانا خداى سبحان و بزرگ، یاد خود را روشنى بخش دل ها قرار داد، تا گوش پس از ناشنوایى بشنود، و چشم پس از کم نورى بنگرد، و انسان پس از دشمنى رام گردد، خداوند که نعمت هاى او گران قدر است، در دوران هاى مختلف روزگار، و در دوران جدایى از رسالت «تا آمدن پیامبرى پس از پیامبرى دیگر» بندگانى داشته که با آنان در گوش جانشان زمزمه مى کرد، و در درون عقلشان با آنان سخن مى گفت. آنان چراغ هدایت را با نور بیدارى در گوش ها و دیده ها و دل ها بر مى افروختند، روزهاى خدایى را به یاد مى آورند و مردم را از جلال و بزرگى خدا مى ترساندند. آنان نشانه هاى روشن خدا در بیابان هایند، آن را که راه میانه در پیش گرفت مى ستودند، و به رستگارى بشارت مى دادند، و روش آن را که به جانب چپ یا راست کشانده مى شد، زشت مى شمردند، و از نابودى هشدار مى دادند، همچنان چراغ تاریکى ها، و راهنماى پرتگاه ها بودند.
2-صفات یاد آوران (اهل ذکر)
همانا مردمى هستند که ذکر خدا را به جاى دنیا برگزیدند، که هیچ تجارتى یا خرید و فروشى، آنها را از یاد خدا باز نمى دارد. با یاد خدا روزگار مى گذرانند، و غافلان را با هشدارهاى خود، از کیفرهاى الهى مى ترسانند به عدالت فرمان مى دهند، و خود عدالت گسترند، از بدى ها نهى مى کنند و خود از آنها پرهیز دارند. با اینکه در دنیا زندگى مى کنند گویا آن را رها کرده به آخرت پیوسته اند، سراى دیگر را مشاهده کرده، گویا از مسائل پنهان برزخیان و مدت طولانى اقامتشان آگاهى دارند، و گویا قیامت وعده هاى خود را براى آنان تحقّق بخشیده است، آنان پرده ها را براى مردم دنیا برداشته اند، مى بینند آنچه را که مردم نمى نگرند، و مى شنوند آنچه را که مردم نمى شنوند. اگر اهل ذکر را در اندیشه خود آورى و مقامات ستوده آنان و مجالس آشکارشان را بنگرى، مى بینى که آنان نامه هاى اعمال خود را گشوده، و براى حسابرسى آماده اند، که همه را جبران کنند، و در اندیشه اند، در کدام یک از اعمال کوچک و بزرگى که به آنان فرمان داده شده، کوتاهى کرده اند، یا چه اعمالى که از آن نهى شده بودند مرتکب گردیده اند، بار سنگین گناهان خویش را بر دوش نهاده، و در برداشتن آن ناتوان شدند، گریه در گلویشان شکسته، و با ناله و فریاد مى گریند و با یکدیگر گفتگو دارند، در پیشگاه پروردگار خویش به پشیمانى اعتراف دارند.
آنان نشانه هاى هدایت، و چراغ هاى روشنگر تاریکى ها مى باشند، فرشتگان آنان را در میان گرفته، و آرامش بر آنها مى بارند، درهاى آسمان به رویشان گشوده، و مقام ارزشمندى براى آنان آماده کرده اند، مقامى که خداوند با نظر رحمت به آن مى نگرد، و از تلاش آنها خشنود، و منزلت آنها را مى ستاید، دست به دعا برداشته، و آمرزش الهى مى طلبند. در گرو نیازمندى فضل خدا،
 ص 457
و اسیران بزرگى اویند، غم و اندوه طولانى دل هایشان را مجروح، و گریه هاى پیاپى چشم هایشان را آزرده است. دست آنان به طرف تمام درهاى امیدوارى خدا دراز است، از کسى درخواست مى کنند که بخشش او را کاستى، و درخواست کنندگان او را نومیدى نیست، پس اکنون به خاطر خودت، حساب خویش را بررسى کن زیرا دیگران حسابرسى غیر از تو دارند.


با متن عربی بزرگتر کوچکتر 
نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 273 نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 274





جستجو فراز بعد فراز قبل 

در باره ما   |  تماس با ما  |   نظرخواهی

دفتر خدمات ویژه تبیان
مراجعه: 1,675,050,509